Fabuła „Motor City” jest prostsza niż motywacja Johna Wicka. Jesteśmy w Detroit lat siedemdziesiątych. Mężczyzna zakochuje się w dziewczynie lokalnego gangstera; zbir wrabia głównego bohatera w handel narkotykami, a ten postanawia uciec z więzienia i się zemścić. Oryginalność „Motor City” wynika przede wszystkim z formuły, w którą Potsy Ponciroli ubiera tę opowieść. Nie jest bowiem przesadą stwierdzenie, że w jego filmie pada więcej trupów niż słów – bohaterowie filmu w ogóle ze sobą nie rozmawiają, a za narzędzia komunikacji służą im miny i gesty. W tle słyszymy soundtrack marzeń – między innymi utwory Dawida Bowiego, Donny Summer i Fleetwood Mac – a na ekranie oglądamy malowniczą masakrę zamkniętą w realiach miasta motoryzacji i muzyki lat siedemdziesiątych. W efekcie „Motor City” to kino atrakcji w najczystszej formie – przecudowny, półtoragodzinny teledysk, w którym znany z roli Jacka Reachera Alan Ritchson czuje się jak ryba w wodzie, a widownia nie może przestać się uśmiechać.